๒๕๔๕–ปัจจุบัน (Since 2002) – ครอบครัวไทยของผม

​

แกลเลอรีภาพและช่วงเวลาแห่งครอบครัว

​

ภาพแรกด้านล่างนี้คือโคะ, เอฟ, แอน, คอป และปีเตอร์ บนสนามหญ้าหน้าบ้านของเรา — สถานที่เงียบสงบที่เราอาศัยอยู่มาตั้งแต่ปีพ.ศ.๒๕๕๓ รายล้อมด้วยต้นไม้และทุ่งหญ้า ทำให้ที่แห่งนี้เป็นหัวใจของชีวิตครอบครัวเรามายาวนาน

​

๒๕๕๐ – กลับบ้านทันวันเกิดปีที่สองของปีเตอร์
 

วิดีโอสั้น ๆ นี้บันทึกช่วงเวลาที่มีความหมายอย่างลึกซึ้งในชีวิตของผม: การกลับมาจากนอร์เวย์หลังจากเดินทางหนึ่งสัปดาห์ — ทันเวลาเพื่อร่วมฉลองวันเกิดปีที่สองของปีเตอร์

​

ภาพเปิดของวิดีโออาจดูแปลกตาสำหรับผู้ชมชาวต่างชาติ — ผมนั่งอยู่ท้ายรถกระบะเปิดกับปีเตอร์ คอป แอน และเพื่อนสนิทที่สนามบินเชียงใหม่ สิ่งที่สำคัญที่สุดในวันนั้น คือการได้กลับมาบ้านทันเวลาในวันที่พิเศษนี้

​

เพลงไทยที่ผมรักมาก “หนึ่งนาที” เป็นเพลงประกอบในวิดีโอ — เตือนให้เรานึกถึงคุณค่าของเวลาและช่วงเวลาที่เราแบ่งปันร่วมกัน

​

ท่านจะเห็นบรรยากาศของเทศกาลลอยกระทง — ดอกไม้ แสงเทียน พลุ และปีเตอร์นั่งบนบ่าผมในขณะที่คอปและแอนร่วมงานด้วยอย่างมีความสุข วันถัดมา เราปล่อยโคมลอยเพื่ออวยพรให้ปีเตอร์โชคดีตลอดปี

​

วิดีโอนี้ถ่ายในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ.๒๕๕๐ (ไม่ใช่ปี ๒๕๔๙ แม้กล้องจะระบุผิด) และเป็นการเดินทางออกนอกประเทศไทยครั้งสุดท้ายของผม นอกจากการไปลาวสองวันในปีพ.ศ.๒๕๕๖ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ประเทศไทยก็กลายเป็นบ้านเพียงแห่งเดียวของผมจริง ๆ

​

๒๕๕๕ – มุมเล็ก ๆ ของชีวิตประจำวันของเรา

​

วิดีโอความยาวสิบ मिनटนี้สร้างขึ้นเพื่อแบ่งปันให้เพื่อนในนอร์เวย์ และสะท้อนภาพชีวิตประจำวันของครอบครัวเราในปีพ.ศ.๒๕๕๕

​

วิดีโอเริ่มที่โรงพยาบาลราชเวช ปีเตอร์กำลังพักฟื้นจากไซนัสอักเสบ — แต่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเมื่อคอปและโคะพยายามพูดว่า “God jul!” เป็นภาษานอร์เวย์ ท่านจะได้พบกับแคท แฟนของโคะ เห็นเนินเขาและทะเลสาบใกล้บ้านที่มักทำให้ผมนึกถึงนอร์เวย์ และร่วมอยู่กับเราที่สวนหลังบ้านในช่วงเวลาเรียบง่ายที่เรายังหวงแหนมาถึงทุกวันนี้ — มื้ออาหาร เสียงหัวเราะ และการอาบน้ำเย็น ๆ ท่ามกลางแดดอุ่นของเชียงใหม่

​

ตั้งแต่รอยยิ้มของเด็ก ๆ ไปจนถึงความงามเงียบสงบของธรรมชาติ วิดีโอนี้สะท้อนความอบอุ่นและจิตใจอ่อนโยนของผู้คนที่เป็นครอบครัวไทยของผม

​

๒๕๖๐ – การเฉลิมฉลองวัฒนธรรมและความเคารพแบบไทย

​

วิดีโอนี้ถ่ายในพิธีจบการศึกษาของคอปและเอฟที่วิทยาลัยเทคโนเอเชียในปีพ.ศ.๒๕๖๐ และเผยให้เห็นสิ่งที่ผู้มาเยือนประเทศไทยไม่ค่อยได้เห็น — ความเคารพ วินัย และวัฒนธรรมอันงดงามที่เป็นหัวใจของสังคมไทย

​

ตั้งแต่การมีพระสงฆ์เข้าร่วมพิธี การถวายความเคารพแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ไปจนถึงท่าทีอ่อนน้อมและรอยยิ้มอันอ่อนโยนของนักศึกษา พิธีนี้สะท้อนจิตวิญญาณแท้จริงของประเทศไทย

​

สำหรับผม นี่เป็นวันที่ซาบซึ้งอย่างลึกซึ้ง การเห็นคอปและเอฟสง่างาม มีความสุข และแต่งตัวอย่างสวยงาม ทำให้ผมปลื้มใจในตอนนั้น — และยิ่งมีความหมายมากขึ้นเมื่อมองย้อนกลับไปวันนี้

​

มีวิดีโอเกี่ยวกับประเทศไทยมากมาย แต่เรื่องนี้แตกต่าง
มันไม่ใช่เรื่องของสถานที่ — แต่เป็นเรื่องของคุณค่า
ของความกตัญญู
และความงดงามอันเงียบสงบของ “ความเคารพ”

​

ขอให้ท่านเพลิดเพลินกับมุมมองอันล้ำค่านี้ของประเทศไทย — และของครอบครัวเล็ก ๆ ของผมที่ยังเติมเต็มทุกวันของผมด้วยความรักและความขอบคุณ