๒๕๕๐ (2007) – เรียนรู้ความสงบนิ่ง

​

แกลเลอรีภาพและเรื่องราว

​

แม้ว่าวันเวลาของเราจะเริ่มสงบและสดใสขึ้นหลังจากปีเตอร์เข้ามาในชีวิต ผมก็รู้ดีว่าบางอย่างลึก ๆ ในใจผมไม่เหมือนเดิม ความทรงจำแห่งการสูญเสียและความวุ่นวายกลับมาโดยไม่ทันตั้งตัว — บางครั้งผ่านความฝัน บางครั้งผ่านความเงียบ ผมพยายามซ่อนมัน พยายามเข้มแข็งเพื่อครอบครัว แต่ค่ำคืนที่นอนไม่หลับและความกังวลเงียบ ๆ ไม่เคยจากไปจริง ๆ

​

ชีวิตบนเนินเขานั้นสงบงาม — เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ เสียงไก่ขันยามเช้า และกลิ่นฝนที่ตกลงบนดินแห้งหลังวันที่ร้อนจัด แต่ภายใต้ความสงบนั้น ผมยังคงมีความไม่สบายใจที่ไม่อาจหลีกหนีได้

​

เมื่อผมไปขอคำแนะนำ ผมได้รับถ้อยคำที่เปลี่ยนชีวิตของผม เขาแนะนำให้หลีกเลี่ยงความเร่งรีบ สับสน และความกดดัน — โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การกระตุ้นจากโลกออนไลน์และสิ่งดึงดูดใหม่ ๆ ที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แทนที่จะจมอยู่ในสิ่งเหล่านั้น ผมถูกแนะนำให้กลับไปหากิจวัตรที่เรียบง่าย เวลาสงบในธรรมชาติ และการไตร่ตรองอย่างเงียบ ๆ — และเหนือสิ่งอื่นใด คือการฝึกสมาธิทุกวัน

​

นานก่อนหน้านั้น ผมได้รู้สึกเคารพในคำสอนทางพุทธศาสนาอย่างลึกซึ้ง ขณะอาศัยอยู่ในภูเก็ต ผมมักไปเยี่ยมพระอาจารย์ไทยรูปหนึ่งซึ่งกลายเป็นทั้งครูและเพื่อนสนิท วัดของท่านตั้งอยู่บนเนินเขา ภายในเหมือนถ้ำใหญ่ที่หลังคาเป็นก้อนหินธรรมชาติ รอบแท่นบูชาเต็มไปด้วยวัตถุศิลป์อันงดงามหลายร้อยชิ้น บางคืนผมพักที่วัด นั่งสมาธิกับท่านท่ามกลางแสงเทียน หรือเดินช้า ๆ ในความมืดอย่างสงบ

​

หนึ่งในประสบการณ์ที่ประทับใจที่สุดในชีวิตของผม คือการร่วมเดินบิณฑบาตกับท่านในตอนเช้า มองเห็นชาวบ้านแสดงความเคารพและน้ำใจผ่านการใส่บาตรในแต่ละวัน

​

หลังเหตุการณ์สึนามิ ผมมักไปวัดฉลอง และใช้เวลาหลายชั่วโมงในแต่ละวันนั่งสมาธิอย่างเงียบ ๆ เพื่อหาความชัดเจนว่าจะสร้างชีวิตใหม่อย่างไร และจะดูแลครอบครัวของเราอย่างไร การฝึกสติ — การนั่ง หายใจ และเดินอย่างมีสติ — กลายเป็นครูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผม

​

แต่เส้นทางนี้ไม่ได้ง่ายเลย
คนที่ผมเคยเป็น — กระตือรือร้น อยู่ท่ามกลางผู้คน เต็มไปด้วยแผนและความคิด — ได้กลายเป็นคนที่ต้องการความเงียบเพื่อเยียวยาตัวเอง ในช่วงแรก ผมรู้สึกกระวนกระวาย ไม่รู้จะใช้เวลายาวนานของวันอย่างไร นั่นเป็นช่วงที่ผมเริ่มออกเดินตอนเช้ายาว ๆ ผ่านทุ่งนาและถนนเล็ก ๆ ในชนบท จังหวะก้าวเดินช่วยให้ผมหายใจลึกขึ้น และคิดอย่างชัดเจนขึ้น

​

การเดินเหล่านั้นค่อย ๆ กลายเป็นยาที่ดีที่สุดของผม ท้องฟ้ากว้าง ทุ่งนา และเทือกเขาไกล ๆ ทำให้ผมกลับมามีสมดุลในแบบที่การรักษาใด ๆ ไม่อาจทดแทนได้

​

และเมื่อเวลาผ่านไป ผมเริ่มเข้าใจว่าชีวิตของผมไม่ได้สิ้นสุดลงพร้อมกับสึนามิ — มันเพียงเปลี่ยนเส้นทางไปสู่ชีวิตที่ช้าลง เงียบขึ้น และสงบมากกว่าเดิม