๒๕๔๙ (2006) – น้ำใจของเพื่อนที่พาเราผ่านช่วงเวลายากลำบาก

​

​

เมื่อผมพยายามจะพาโคะไปสมัครเรียนที่โรงเรียนเล็ก ๆ ใกล้หมู่บ้าน คำตอบที่ได้รับทำให้รู้สึกหมดหวัง — โรงเรียนรับนักเรียนใหม่เฉพาะเด็กเล็กเท่านั้น
มันเป็นอีกหนึ่งอุปสรรค แต่การยอมแพ้ไม่เคยเป็นทางเลือก โคะจำเป็นต้องเรียนต่อที่โรงเรียนในตัวเมืองเชียงใหม่ โรงเรียนเดียวกับที่ผมเคยพาเขาไปเรียนตอนที่เราอาศัยอยู่ใกล้เมืองช่วงสั้น ๆ

​

ปัญหาคือระยะทาง — มากกว่าหนึ่งชั่วโมงต่อเที่ยว — และตอนนั้นผมก็ไม่มีรถแล้ว
แต่ในประเทศไทย ความเมตตามักปรากฏขึ้นอย่างเงียบ ๆ และไม่คาดคิดเสมอ

​

เพื่อนชาวเดนมาร์กของผม เลนนาร์ต ยื่นกุญแจรถมอเตอร์ไซค์ฮอนด้าให้ผม แล้วบอกว่าผมเอาไปใช้ได้เลย
ไม่มีข้อแม้ ไม่มีเงื่อนไข เพียงเพื่อนคนหนึ่งที่เข้าใจ

​

ตลอดสองปีต่อมา โคะกับผมขี่รถผ่านชนบททุกเช้า วันจันทร์ถึงศุกร์ ไม่ว่าจะฝนตกหรือแดดออก เพื่อไปให้ทันโรงเรียน ผมนั่งรอเขาจนถึงบ่าย แล้วเราก็ขี่รถกลับบ้านด้วยกัน
มันเหนื่อย แต่ทำให้แต่ละวันของเรามีจังหวะ มีโครงสร้าง และมีเป้าหมาย

​

ยิ่งไปกว่านั้น…
มันทำให้ผมตระหนักว่า แม้ในวันที่ชีวิตเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน น้ำใจของผู้อื่นก็สามารถพาเราเดินต่อไปได้

​

มีคนเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าชีวิตของเราหลังสึนามิยากลำบากแค่ไหน
ผมไม่เคยเล่า ผมไม่เคยขอความช่วยเหลือ

​

แต่คนที่รู้…ก็เข้ามายืนเคียงข้างเรา

​

บางคนอยู่ไกลข้ามทวีป
บางคนมาจากมิตรภาพเก่า
บางคนรู้จักกันตั้งแต่สมัย Scandinavian Divers

​

พวกเขามอบความเมตตา ความเข้มแข็ง และความเงียบงามในแบบที่คำพูดแทบไม่อาจอธิบายได้

​

ผมอยากขอบคุณพวกเขาที่นี่ด้วยความสำนึกในพระคุณอย่างลึกซึ้ง:

​

คุณกุดรุน เมลิง ป้าของผมในออสเตรเลีย
ศาสนาจารย์สุชาติ
มอร์ตน พาร์โม และยานนีคเค ลุดท์ อดีตนักเรียนดำน้ำและเพื่อนของผม
เพื่อนที่รักในนอร์เวย์ — คาริ มอนเซน และไอลิฟ โฮลเต
และน้องสาวของผม ล็อตเต พร้อมด้วยจอห์น สโนว์เดน พี่เขยของผม

​

ในเวลาต่อมา ผมยังได้รับน้ำใจจากเฮลเกอ ควีกสตาด เพื่อนเก่า และเพื่อน ๆ จากชมรมกิมเล โรทาแรคท์ ซึ่งการสนับสนุนของพวกเขามีความหมายเกินกว่าที่คำพูดจะบรรยายได้

​

พวกเขาทุกคนอยู่ตรงนั้น…ในเวลาที่สำคัญที่สุด

​

และผมจะเก็บรักษาน้ำใจของพวกเขาไว้ในใจเสมอ